Przekraczasz mistyczną bramę, okalaną bluszczem, korony liściaste osłaniają drogę, czyniąc ją ciemną i magiczną. Drzewa powykręcane, jak zatrzymane w tańcu, mgła jak oddech Boga, ciepło drzewca z ognia na środku polany, ukrytego w międzylesiu. W głębi grota, jaskinia skalna; półki i rozpadliny skalne są dla większości domem.


Stado:
♀: 10 | ♂: 4

Ogłoszenia:
- Mamy mały zastój, jednak blog nadal jest aktywny.
- Proszę zgłaszać się po zadania do hierarchii pod odpowiednią zakładką

Zapraszamy w Nasze szeregi!

Nieobecni:
- Tin
- Dalia

13 listopada 2012

Moja Historia cz. 1

Wiele lat temu... byłam zupełnie inną Waderą niż jestem dzisiaj...
jakbyście mnie wtedy poznali zanim to się wszystko zaczęło nie
uwierzylibyście mi że taka kiedyś byłam...

Ale wszystko po kolei...

Kiedy byłam szczeniakiem może i nie miałam zbyt kolorowo ale to był
częściowo najlepszy okres mojego życia przynajmniej pierwsza połowa mojego
dzieciństwa
Byłam zawsze pełna energii i ciekawa świata
Bardzo szanowałam moich rodziców.
Po mojej Matce odziedziczyłam kolor sierści brązowo-szarawy miała
piękne błękitne oczy, Ojciec natomiast miał ciemniejszą sierść również

Szarą
prawie że Czarną po nim odziedziczyłam złotawe oczy

Chętnie słuchałam opowiadań mojego Ojca o różnych rzeczach jakie widział
ile złych wilków zabił, chciałam być taka jak on
być szanowaną i zobaczyć niezwykłe miejsca...
Matka natomiast uczyła mnie jak polować i skutecznie zabić po cichu
często mi się nie udawało ponieważ byłam jeszcze za młoda na polowanie
i poważne podchodzenie do życia. Moja mama śmiała się często z moich
daremnych prób a ja ze smutkiem wracałam do niej i wtulałam się w jej

sierść

- Znowu mi się nie udało...
- Nie martw się z czasem wszystko przyjdzie łatwiej
otarła swój łeb o mój uśmiechając się ciepło
Na dziś wystarczy wracamy do jaskini
uśmiechnęłam się do niej i jak zwykle po każdym polowaniu ścigałam się
z Matką w drodze powrotnej do groty...
Aż pewnego razu kiedy szybciej wróciłam do domu moim szczenięcym oczom
ukazał się widok który mnie sparaliżował...
Zobaczyłam mojego Tatę który krwawił z poszarpanych i bardzo głębokich
ran... stałam jak zamurowana... a oczy mi się zaszkliły
Za mną stanęła Matka i od razu zareagowała nie zwracając na mnie uwagi
cała drżałam chciałam wykrztusić z siebie
"Tatusiu... kto ci to zrobił"
Ale słowa utknęły mi w gardle tak jakby niewidzialna ręka mnie chwyciła.
Mama zabrała go w głębszy kąt jaskini też chciałam iść ale stanowczym i

agresywnym
głosem mnie wygoniła

Słyszałam... krzyki... płacz, później przerodziły się one w agresję i

kłótnie
nadal nie dowierzałam w zaistniałą sytuację
usłyszałam mały strzępek rozmowy moich rodziców...

- To nie możliwe... nie zgodzę się na to
Powiedziała Mama
- Musimy to zrobić widzisz do czego są zdolni
Odpowiedział Tata
- Nie nie zostawię jej tu samej
- Musisz jeśli chcesz żeby przeżyła!!!

Gwałtownie oczy mi się powiększyły w strachu a żółte ślepia zmniejszyły

Podeszłam do nich mimo zakazu
- Czy... ja umrę...?
Spojrzeli na mnie oboje, Matka przytuliła mnie płacząc gorzko
a Tacie zaszkliły się oczy...

"Stanowczo mogę powiedzieć że na tym zakończyła się ta dobra część
mojego dzieciństwa..."

- Musimy iść... zwrócił się Tata do Matki
Zaczęłam płakać, Matka odsunęła się ode mnie i powiedziała drżącym

głosem
- Nie kochanie... ty nie umrzesz...
Odeszła w stronę wyjścia z jaskini z wielkim trudem.
Wiedziała że musi, ale nie mogła. Zaraz za nią poszedł Tata
lekko trącając mnie w głowę mówiąc
- Bądź silna... pamiętaj co ci mówiłem, jeszcze wiele osiągniesz
pamiętaj...

Nie... nie, nie mogłam uwierzyć że to się dzieję
- Dlaczego mnie zostawiacie...?!
Krzyknęłam z płaczem za nimi
- Nie mamy wyboru... to dla twojego dobra
Odpowiedział Ojciec
- Ucieknijmy razem... proszę nie zostawiajcie mnie...

Dalej nalegałam i nalegałabym dłużej gdyby nie zawyłyby wilki

- Szybko! uciekaj już tu są!!!
Krzyknął Tata

Przestraszyłam się... uciekłam... mogłam zostać, wiedziałam że powinnam
była tam zostać...
Gdybym była wtedy odważniejsza i mogłabym cofnąć czas wszystko by
potoczyło się inaczej...

Moich rodziców zabrano do Krainy Cienia gdzie wilki są opętane
i wykorzystują innych dla własnych korzyści.
Chowałam się za drzewem i patrzyłam jak ich zabierają, chciałam
krzyczeć... ale nie mogłam znowu niewidzialna ręka mnie chwyciła
za gardło...
łzy powoli mi leciały... zostałam sama, zdana na siebie, nic nie mogłam
zrobić nic... zupełnie nic...
Kiedy odzyskałam kontrole nad sobą, zaczęłam biec a może uciekać?
nie wiem biegłam... jak najszybciej od domu... byłego domu. Z czasem
poczułam zmęczenie a także coraz bardziej narastający głód, mogłabym
zapolować ale nie miałam już siły.
Straciłam przytomność...

Cdn...

10 komentarzy:

  1. [Regulamin: 3.5 Opowiadania muszą być pisane zgodnie z zasadami gramatyki polskiej. Np.: Nie wolno stawiać przerw przed znakami interpunkcyjnymi (Są wyjątki.), stawiać więcej niż jeden znak wykrzyknienia i zapytania (!!!, ???.) i właściwie korzystać z przecinków.]

    OdpowiedzUsuń
  2. [Emm ale nie dałam przerwy w opowiadaniu typu (co ?) tylko (co?) nie rozumiem]

    OdpowiedzUsuń
  3. [Brak przecinków, więcej, niż jeden znak wykrzyknienia lub zapytania. Przeczytaj może całość tego punktu w regulaminie...]

    OdpowiedzUsuń
  4. [czytałam, ale czy to aż tak ważne? przecież głównie chodzi o treść opowiadania i ortografię z błędami "rz" "ż" "ó" itp. a nie przecinki przecież to nie wypracowanie na ocenę...]

    OdpowiedzUsuń
  5. [Seth, czepiasz się. Potwornie się czepiasz. Rozumiem zamysł punktu w regulaminie, ale to kwestia nauki, to nie razi w oczy. A co do samego opowiadania, uważam że mimo tragizmu sceny, który faktycznie ujmuje czytelnika, jest zbyt duży nacisk na rozpacz bohaterki, poza tym zmieniają się czasy. Ale jest ambitnie, historia ujmująca.

    OdpowiedzUsuń
  6. [Error, nie raz słyszałem "Czepiasz się" i zupełnie mnie to nie obchodzi. Ten regulamin był po coś pisany, nie trzeba mi Waszych racji i zdań, nie jestem tu po to, żeby być lubianym, ale jednak ktoś musi pilnować zasad. Jakichkolwiek.]

    OdpowiedzUsuń
  7. [Dziękuję Error, nie mam pojęcia kiedy mam dać przecinek a kiedy nie... tak wiem że zaraz będzie że jestem głupia i nic nie umiem, teraz boję się cokolwiek napisać]

    OdpowiedzUsuń
  8. [Nie weźmiesz mnie na litość. Na internecie masz masę definicji stawiania znaków interpunkcyjnych, a co do stawiania ich wiem, że nie potrafisz tego robić, bo nawet na chacie Ci się nie zdarza i teraz, w powyższym komentarzu... Jeżeli masz z tym problem, to proszę Cię bardzo:
    http://www.zs7.gdynia.pl/dokumenty/marta_zulinska/zasady.pdf
    Polecam, ciekawa i niezwykle pouczająca lektura.]

    OdpowiedzUsuń
  9. [Seth, jeśli chcesz bloga, na którym będzie sama poprawna polszczyzna, to go sobie załóż. Już nawet nie chodzi o to, że się czepiasz, ale po prostu zniechęcasz w ten sposób ludzi do stada i do samego siebie. Najwidoczniej Tobie to pasuje, ale to jest STADO HOTN, a nie STADO SETHA. To me być dla nas zabawa a nie udręka związana ze sprawdzaniem przecinków. W opowiadaniu faktycznie jest dość dużo błędów, ale jesteśmy tu po to, żeby się uczyć. Poza tym wątpię, że Ty tych błędów nie robisz. Jeśli chcesz kogoś oceniać, to zostań polonistą, ot co.]

    Arashi

    OdpowiedzUsuń